|
Hedging - informacje podstawowe |
|
Hedging – transakcja zawarta na rynku instrumentów pochodnych – rynku terminowym, zmierzająca do osiągnięcia przeciwnego skutku niż rezultaty kontraktu na rynku aktywów bazowych; obie transakcje zawierane są na ten sam instrument finansowy lub towar, zajmując przeciwstawne pozycje. Mają one na celu zmniejszenie do minimum strat i zabezpieczenie przed ryzykiem. Zmiany jednego rynku równoważą zmiany przeciwne innego i w ten sposób pozycja globalna inwestora pozostaje na nie zmienionym poziomie, niezależnie od fluktuacji stopy oprocentowania, kursu waluty, kursu akcji, ceny towaru, indeksu akcji itp. Uczestnik takiej operacji zakłada, że ewentualne straty, jakie poniesie w momencie dokonywania transakcji, zostaną mu w całości lub w dużym stopniu pokryte przez zysk w ustalonym terminie odsprzedaży tych walorów; działanie takie może przebiegać również w odwrotnym kierunku; zysk w momencie kupna zostanie skompensowany przez stratę w terminie sprzedaży.
Hedging zwykle odnosi się do kontraktów towarowych, dewizowych i finansowych. Działania podejmowane w ramach operacji asekuracyjnych – hedgingu, można podzielić na trzy grupy:
1) dostosowanie strumieni finansowych (wpływów i wydatków) oraz rzeczowych do oczekiwanej zmiany kursu;
2) zawieranie transakcji terminowych (ang. financial futures), w których wyróżnia się trzy strategie:
- krótki hedging (tzw. sprzedażowy), polegający na sprzedaży kontraktów financial futures w celu zmniejszenia ryzyka; strategia stosowana przy przewidywaniu spadku cen papierów wartościowych; w przypadku spadku cen inwestor jest zabezpieczony dzięki ustaleniu ceny w kontrakcie,
- długi hedging (tzw. zakupowy), polegający na zakupie kontraktów financial futures w celu zmniejszenia ryzyka; strategia stosowana przy przewidywaniu wzrostu cen papierów wartościowych; w przypadku wzrostu cen inwestor jest zabezpieczony dzięki ustaleniu ceny w kontrakcie,
- delta hedging, strategia oparta na podstawie współczynnika delta zdefiniowanego dla podstawowego papieru wartościowego (np. opcji); polega ona na zestawieniu obu rodzajów papierów wartościowych w proporcji: pochodny – w ilości 1 i podstawowy papier wartościowy w ilości delta, przy czym zakup (sprzedaż) pochodnego papieru wartościowego powinien być połączony ze sprzedażą (zakupem) podstawowego papieru wartościowego;
3) równoważenie pozycji bilansowych wystawionych na ryzyko konwersji – pozycjami „ze znakiem przeciwnym”, tak aby ewentualna strata na jednych była skompensowana zyskiem na innych. |
