Otwarte pozycje są trzecią (po cenach i wolumenie), istotną informacją jaka dociera do inwestorów po zakończeniu sesji. Informują o ilość kontraktów, która w danej chwili znajduje się w posiadaniu inwestorów. Wskaźnik ten występuje tylko na rynkach instrumentów pochodnych i oznacza się go skrótem OI (Open Interest). Aby otworzyć jedną pozycję na rynku muszą się pojawić dwa podmioty, z których jeden zamierza kupić kontrakt (otworzyć długą pozycję), a drugi sprzedać krótko (otworzyć krótką pozycję). Oznacza to dokładnie tyle, że na rynku jest zawsze tyle samo pozycji długich co krótkich. Jeżeli OI wynosi 1000, to świadczy to o tym, że otwartych jest zarówno 1000 pozycji długich i 1000 krótkich.

 

Interpretując otwarte pozycje, najlepiej nanieść ten wskaźnik w postaci ciągłej linii na ten sam wykres gdzie znajduje się wolumen. Taka konstrukcja nie jest oczywiście konieczna, ale wydaje się najwygodniejsza gdyż lepsze wyniki stosowania analizy otwartych pozycji uzyskuję się porównując je właśnie z wolumenem. Ponieważ na rynku istnieje zazwyczaj kilka kontraktów na ten sam towar lub indeks z różnymi terminami rozliczenia, bardzo popularna jest metoda sumowania wolumenu i otwartych pozycji dla wszystkich serii danego kontraktu i analizowanie ich w oparciu o kontrakt z najbliższą datą wygaśnięcia lub kontrakt, który w danym momencie charakteryzuje się najwyższym wolumenem.
Ogólnie przyjmuje się, że rosnąca ilość otwartych pozycji przemawia za kontynuacją dotychczasowego trendu, jeżeli wartość ta nie zmienia się, to pojawiają się pierwsze ostrzegawcze sygnały przemawiające za końcem dotychczasowej tendencji. Malejąca liczba otwartych pozycji informuje o dużym zagrożeniu dla obecnego trendu. Kontynuacja trendu wymaga aby na rynku cały czas pojawiali się nowi uczestnicy - zarówno optymiści jak i pesymiści. Nowy optymista spodziewa się wzrostów i kupuje kontrakty, od nowego pesymisty próbującego "złapać" szczyt - ilość otwartych pozycji zwiększa się. Jeżeli ceny rosną pesymista, posiadając krótką pozycję ponosi straty i jest zmuszony ją zamknąć. Wystawia zlecenie kupna i tym samym przyczynia się do dalszych wzrostów cen. Dopóki na rynku pojawiają się dwie nowe strony sytuacja powtarza się i wygląda to jak samonapędzająca się maszyna. Jeżeli natomiast zabraknie którejś ze stron (np. pesymistów), nowy optymista zmuszony jest do kupowania kontraktów od realizującego zyski posiadacza długiej pozycji (kontrakt zmienia właściciela - nowy się nie pojawia, a więc otwarte pozycje pozostają bez zmian). W takim przypadku część optymistów opuszcza rynek - zapala się ostrzegawcze światło sygnalizujące możliwość zmiany trendu. Odwrócenie trendu staja się dużo bardziej prawdopodobne jeżeli otwarte pozycje maleją. Dochodzi do tego wtedy, gdy transakcje zwierają tylko istniejący już na rynku inwestorzy. Posiadacz długiej pozycji na kontraktach chcąc ją zamknąć wystawia zlecenie sprzedaży - odkupuje je inwestor zamykający pozycje krótkie. Starzy uczestnicy opuszczają rynek, a nowi się na nim nie pojawiają, zaczyna brakować paliwa aby kontynuować obecny trend i zwiększa się szansa jego odwrotu. Analogicznie sytuacja prezentuje się w trendzie spadkowym.